Kaliskie Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci i Młodzieży z Cukrzycą
php-fusion-themes
php-fusion-themesStrona Główna ˇ Linki ˇ Galeria ˇ Newsy ˇ Szukaj ˇ Śledź nas na FACEBOOK'u Październik 14 2019 22:46:39php-fusion-themes
php-fusion-themesNawigacjaphp-fusion-themes
php-fusion-themes Strona Główna
Linki
Galeria
Newsy
Szukaj
Śledź nas na FACEBOOK'u
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesWarto zobaczyć !php-fusion-themes
php-fusion-themes Wydarzenia
"Przyjaciel Dziecka"
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesO stowarzyszeniuphp-fusion-themes
php-fusion-themes Statut
Sprawozdanie merytoryczne 2011
Sprawozdanie finansowe 2011
Sprawozdanie finansowe 2012
Sprawozdanie finansowe 2013
Sprawozdanie finansowe 2014
Sprawozdanie finansowe 2015
Sprawozdanie finansowe 2016
Sprawozdanie finansowe 2017
Sprawozdanie finansowe 2018
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesOnlinephp-fusion-themes
php-fusion-themes Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 135
Najnowszy Użytkownik: gosiaqua
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesCiągły Montoring Glikemii (CGM)php-fusion-themes
php-fusion-themes Co to jest CGM? php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesPoradnik ! Jak kochać dzieci i wymagać od nich !php-fusion-themes
php-fusion-themes
Newsy

Jak określać dziecku granice?

 Krok pierwszy: słowa

1. Komunikat powinien dotyczyć zachowania dziecka – skoncentruj się na zachowaniu,

a nie na postawie, uczuciach lub wartościach dziecka:

NIE

Zosiu, nie widzisz, że jestem zajęta?

TAK

Rozmawiam. Stukanie mi przeszkadza.

2. Bądź bezpośredni i konkretny – powiedz jasno i krótko, czego oczekujesz od dziecka,

oraz w razie potrzeby, kiedy i jak ma wykonać określone zadanie:

 NIE

Tylko nie wracaj zbyt późno!

TAK

Wróć na kolację o wpół do siódmej.

3. Dokładnie określaj konsekwencje.

NIE

Tylko nie jedź rowerem po ulicy, bo możesz

wpaść pod samochód!

TAK

Rowerem możesz jeździć po chodniku lub na

podwórku. Inaczej schowam go w garażu.

4. Mów stanowczo, ale nie podnoś głosu. Nie bądź szorstki. 

Krok drugi: czyny

Popieraj słowa działaniem – twoje słowa są na tyle wiarygodne, na ile potwierdzają je stojące

za nimi działania! Reaguj natychmiast, kiedy dziecko idzie się bawić, a nie wypełniło swoich

obowiązków, np. „Nie ma zabawy, dopóki nie wyjdziesz z psem” lub „Jeśli po sobie nie

posprzątasz, nie dostaniesz klocków przez kilka dni

Materiał do autorefleksji

Ćwiczenie 1

Poniżej podano sposoby, które stosują rodzice przy wytyczaniu granic. Każdy z tych sposobów

stwarza inne warunki dla rozwoju dziecka oraz przekazuje mu odmienne informacje na temat

określonych zasad i reguł. Przeczytaj uważnie opisy kilku sytuacji. Zastanów się i zakreśl te opisy, które są ci najbliższe.

_ Jeśli spóźnię się na obiad, mama mi go odgrzeje i poda.

_ Jeśli mam po sobie posprzątać to zwlekam i głośno marudzę, a wtedy mama sprząta za mnie.

_ Jeśli nie wstanę na czas, rodzice zawsze podwożą mnie do szkoły.

_ Jeśli spóźnię się na obiad, nie dostanę go wcale.

_ Jeśli nie chcę sprzątać po sobie, mama krzyczy i zabiera mi zabawki.

_ Jeśli nie wstanę na czas, w domu jest okropna awantura.

_ Jeśli spóźnię się na obiad, muszę sam sobie odgrzać lub zrobić sobie kanapkę.

_ Jeśli nie posprzątam po sobie, mama stanowczo mówi mi, jakie będą konsekwencje, gdy   tego nie zrobię (i dotrzymuje słowa).

_ Jeśli nie wstanę na czas, rodzice nie czekają, aby mnie podwieźć do szkoły.

Ćwiczenie 2

Które z podanych niżej zdań określa granice w jasny sposób:

_ Czy nie powinieneś już iść do łóżka?

_ Chcę, abyś oddawał resztę zaraz po powrocie ze sklepu.

_ Niestety, dzisiaj masz szlaban na komputer!

_ Sto razy mówiłam, żebyś tego nie ruszał!

_ Kiedy zamierzasz posprzątać swój pokój?

_ Mleko służy do picia, a nie do zabawy!

_ Jeśli chcesz jeździć na rowerze, załóż kask! Inaczej nie ma jazdy!

_ Weźmiesz się wreszcie za lekcje, czy nie!

 _ Następnym razem oddasz resztę, prawda?

_ Możesz wyjść na dwór, jeśli najpierw wywiążesz się z dyżuru przy zmywaniu!

_ Nie pozwalam na niszczenie ściany! Do malowania służą kartki!

_ Chcesz wstać już teraz, czy za 5 minut? 

Ćwiczenie 3

Zastanów się i odpowiedz:

_ Kiedy trudno jest ci stawiać dzieciom jasne granice?

_ Co robisz, gdy dzieci testują twoje zasady?

_ Jak myślisz, jakiego rodzaju komunikat dzieci otrzymują na temat twoich zasad, jednoznaczny

czy sprzeczny?

_ Czy wysyłany przez ciebie komunikat pomaga dzieciom uczyć się określonych zachowań

i postaw?

II. Jak pomóc dziecku radzić sobie z uczuciami?

Uczucia są podstawą rozwoju człowieka, wartościową i istotną częścią ludzkiej natury.

Traktowane z należytą troską i szacunkiem mogą stać się podstawą dalszego rozwoju

i osiągnięcia dojrzałości.

Uczucia są po prostu faktem, są moralnie neutralne,

 są cennym darem i istotnym wsparciem w naszym życiu. Bez nich niemożliwe byłoby zrozumienie

innych ludzi i wchodzenie z nimi w prawidłowe relacje.

(J. Sakowska)

Wszystkie stany emocjonalne można zaakceptować

– pewne działania należy ograniczać.

Często nie pozwalamy sobie na te uczucia i emocje, których wolelibyśmy nie mieć.

 Nie lubimy odkrywać w sobie uczuć nieprzyjemnych. Jeżeli jednak nie pozwolimy sobie na ten rodzaj uczuć, nie poznamy tego, co naprawdę czujemy, a tylko to, co uważamy, że powinniśmy czuć.

Pozwalanie oznacza mówienie sobie: Mogę przyznać się do tych uczuć,

a następnie branie odpowiedzialności za działania podjęte pod ich wpływem. Dopuszczanie naszych przykrych, niewygodnych przeżyć emocjonalnych nie oznacza jednak przyzwolenia na wyładowanie ich na innych.

Oznacza natomiast wzięcie ich pod kontrolę i obcowanie z bliższym prawdzie, a nie wyimaginowanym obrazem samego siebie.

Stanowi też przyzwolenie na rzeczywiste istnienie tych części nas samych, których nie chcemy i do których wolimy się nie przyznawać. Jedynie świadomie przyjmując ich istnienie, potrafimy je kontrolować i nie dopuszczać do sytuacji, gdy wtłaczane do wewnątrz pękną, wydostaną się na zewnątrz i zdominują nasze działania.

Kiedy pozwolimy sobie na istnienie uczuć, możemy podjąć decyzję,

co w danej sytuacji powinniśmy z nimi zrobić.

Dzięki wiedzy o uczuciach i emocjach, potrafimy się kontrolować, możemy nauczyć się sposobów uwalniania od nich, wyrażania ich bez wyrządzania krzywdy innym.

Życie emocjonalne powinno nam służyć i dostarczać energii do podejmowanych działań.

(J. Sakowska)

Aby pomóc dziecku, żeby radziło sobie z własnymi uczuciami:

  1. 1.      SŁUCHAJ DZIECKA BARDZO UWAŻNIE

a) Dobre słuchanie wymaga kontaktu wzrokowego z osobą mówiącą. Oznacza to

przerwanie swoich zajęć, odłożenie gazety, wyłączenie telewizora.

b) Dobre słuchanie nie zakłada nigdy, że się wie, co druga osoba powie. Jedną z przyczyn  zamknięcia się drugiej osoby jest przypisywanie jej czegoś, czego tak naprawdę nie miała na myśli.

c) Dobremu słuchaniu pomaga zadawanie mówiącemu pytań wyjaśniających i powtarzanie innymi słowami tego, co się zrozumiało:

 „Słyszę, że jesteś zaniepokojona jutrzejszym spotkaniem, czy dobrze zrozumiałam?”

d) Dobre słuchanie zakłada brak przesadnej reakcji i natychmiastowego działania. Lepiej jest zakończyć całą rozmowę, a później, po przemyśleniu, podjąć działanie za zgodą dziecka.

 Natychmiastowa, impulsywna reakcja sprawia, że dzieci boją się tego, co może się

zdarzyć w przyszłości, a to prowadzi do zerwania nici porozumienia.

Cierpliwość jest kluczową sprawą w budowaniu zaufania i otwartości między rodzicem a dzieckiem.

e) Dobre słuchanie oznacza akceptację i nie wyśmiewanie się z tego, co dziecko mówi.

Można dziecka nie rozumieć, ale wyśmiewanie go i krytykowanie obniża poczucie jego

wartości i skutecznie może przerwać nić porozumienia.

Aktywne słuchanie działa, gdy:

􀀹 masz ochotę i czas, by słuchać;

􀀹 rzeczywiście jesteś gotowy zaakceptować stany emocjonalne swojego dziecka;

􀀹 masz zaufanie do możliwości dziecka.

Aktywne słuchanie nie działa, gdy:

􀀹 manipulujesz dzieckiem, czyli chcesz doprowadzić do tego, aby zrobiło to, o co ci

chodzi,

􀀹 bez uwzględnienia jego potrzeb i zdania;

􀀹 „otwierasz drzwi”, by zaraz „zamknąć” je oceną;

􀀹 usiłujesz słuchać, gdy nie masz czasu;

􀀹 stosujesz aktywne słuchanie, gdy dziecko potrzebuje po prostu informacj

2.ZAAKCEPTUJ JEGO UCZUCIA

(np. krótkimi „och”, „mmm”, „rozumiem”)

Dziecko, tak jak dorosły, potrzebuje zrozumienia, kiedy przeżywa silne uczucia.

Nie jest wtedy w stanie nikogo słuchać. Nie przyjmuje rady, pocieszenia ani konstruktywnej krytyki.

Najczęściej potrafi pomóc sobie samo, jeśli jest wysłuchane i otrzymuje empatyczną odpowiedź.

Języka akceptacji i empatii trzeba się uczyć, gdyż tym, czego ludzie najbardziej oczekują, jest zrozumienie!

Wszelkiego rodzaju rady, również psychologiczne i filozoficzne, często sprawiają, że

czujemy się jeszcze gorzej. Użalanie się i współczucie pogłębiają naszą frustrację,

a zaprzeczanie uczuciom i bagatelizowanie ich budzi złość.

Bardzo często zwracamy się do dzieci przez: filozofowanie, zaprzeczanie, dawanie rad, stawianie pytań, obronę drugiej osoby, wyrażanie żalu, zabawę w psychoanalizę.

Istnieje ogromna różnica między przyzwoleniem na wyrażanie przeżyć

emocjonalnych a przyzwoleniem na działanie pod ich wpływe

Trudności w akceptowaniu uczuć dziecka:

􀀹 nie potrafimy akceptować uczuć dziecka, gdy nie akceptujemy swoich uczuć;

􀀹 ważniejsze wydaje nam się to, jak dziecko się zachowuje, od tego, co przeżywa;

􀀹 walczymy z dzieckiem, aby nie czuło tego, co czuje, zamiast pomóc mu się uporać

z emocjami.

􀀹 zaprzeczamy niewygodnym uczuciom dziecka, tak naprawdę po to, aby uwolnić od

nich siebie.

3. OKREŚL TE UCZUCIA

Gdy chcemy pomóc dziecku rozpoznać i określić emocje, warto pamiętać, że:

􀀹 trudno jest rozpoznać uczucia i emocje dziecka, gdy nie starasz się rozpoznać własnych.

􀀹 nie należy ingerować na siłę, gdy dziecko nie chce rozmawiać;

􀀹 aby przemówić do serca dziecka, nie wystarczy techniczne opanowanie języka

komunikacji;

􀀹 nie można pytać, dlaczego dziecko czuje to, co czuje.

􀀹 nie należy reagować zaangażowaniem większym, niż wymaga tego sytuacja, nie można powtarzać epitetów, jakimi dziecko się określa.

􀀹 trzeba uważać na dobór słów – przy określaniu uczuć lepiej stosować komunikat:

Wygląda

na to, że…”, „Wydaje mi się…”, „Mam wrażenie…” niż: „Wiem, co czujesz”.

􀀹 nie należy obawiać się, że gdy nieprawidłowo określisz stan emocjonalny dziecka,

zerwiesz z nim kontakt – ono samo to sprostuje (jeśli oczywiście nie stwierdzasz

autorytarnie, że wiesz, co ono czuje albo co powinno czuć).

􀀹 zawsze można wrócić do sprawy, gdy w pierwszym momencie zareagujesz

nieprawidłowo (zaprzeczysz uczuciom, zignorujesz je).

4. ZAMIEŃ PRAGNIENIA DZIECKA W FANTAZJĘ

Wyrażanie pragnień dziecka w formie fantazji daje mu możliwość przeżycia w wyobraźni tego, czego nie może mieć w rzeczywistości.

(J. Sakowska

Dziecko potrzebuje „luster”, w których mogłoby dostrzec swoje możliwości i uczucia oraz je ocenić. Takimi lustrami są dla dziecka przede wszystkim rodzice.

Przez obserwację swojego odbicia dziecko dowiaduje się, kim jest.

Odczuwając np. głęboki smutek, początkowo nie jest tego świadome.

Smutek jest, istnieje, ale dziecko nie potrafi uświadomić sobie, że jest to jego własne uczucie, że jest ono częścią niego.

Jeśli natomiast ów smutek będzie dostrzegalny w lustrze, dziecko przyjmie je jako

swój, stanie się on jego częścią, a wnioskiem w psychice dziecka będzie: „Mam prawo

odczuwać smutek, smutek jest czymś dobrym”.

Odbiciem smutku dziecka jest dostrzeżenie go przez rodziców.

Widzą go, akceptują, zatem dziecko otrzymuje od nich „przyzwolenie” na to uczucie, które stanie się odtąd częścią jego życia.

Jeśli natomiast rodzice sami nie mają uregulowanej relacji do emocji nazywanej

smutkiem, nie dostrzegą jej również u swojego dziecka.

Lustro będzie puste, nieme, nie będzie w stanie pokazać dziecku („odpowiedzieć” na jego pytanie ), co się z nim dzieje, co odczuwa. 

Dziecko ogląda w lustrze wszystkie swoje uczucia.

Jeśli dorosły akceptuje np. strach dziecka, to może ono zauważyć w lustrzanym odbiciu, że:

􀀹 uczucia są dobre, mają prawo istnieć;

􀀹 jestem akceptowana/y, gdy się boję, to znaczy, że ja również mogę zaakceptować

swój strach;

􀀹 moja potrzeba ukojenia, pociechy jest czymś dobrym, mogę z niej korzystać, mam

prawo odczuwać taką potrzebę oraz oczekiwać, że będzie zaspokojona.

Jeśli dorosły nie akceptuje np. strachu dziecka, to może ono zauważyć w lustrze:

􀀹 strach nie jest czymś dobrym, co można uznać za część siebie;

􀀹 nauczę się odwracać uwagę od strachu, np. poprzez skupienie się na czymś

zupełnie innym;

􀀹 moich potrzeb nie należy traktować poważnie, a najlepiej o nich zapomnieć

Jeśli dorosły będzie wielokrotnie powtarzał określone zachowania, dziecko

przyjmie je jako obowiązujący wzorzec. Przez wielokrotne obserwacje

swojego odbicia w lustrze dziecko zaczyna budować własny wizerunek oraz

wyobrażenie o sobie samym.

Z tych dzień po dniu, miesiąc po miesiącu widzianych obrazów z czasem

formuje się ja dziecka: „Takim się staję”.

(T. Hellsten)

Kiedy stosować powyższe umiejętności?

􀀹 gdy dziecko ma problem lub przeżywa trudne dla siebie uczucia

􀀹 gdy jest czas na słuchanie

􀀹 gdy dziecko ma ochotę na rozmowę

􀀹 gdy rodzic jest w stanie zaakceptować każde uczucie dziecka

􀀹 gdy rodzic wierzy, że dziecko poradzi sobie z problemem.

Jeszcze o uczuciach

Dwa lub więcej sprzecznych uczuć może współistnieć, np. jedna twoja część chce jechać na obóz, a inna chce zostać w domu – to trudny wybór.

Sfera emocjonalna każdego człowieka jest jedyna w swoim rodzaju, podkreślają ją różnice mówiące o indywidualności,

 np. twoja siostra uwielbia czekoladę, a ty wolisz banany.

Gdy dorosły szanuje stany emocjonalne dziecka, dziecko uczy się szacunku do osoby

dorosłej, która okazuje mu szacunek. Mówiąc dziecku, że nie czuje tego, co czuje,

pozbawiamy je naturalnego instynktu obrony (który opiera się na odczuciach),

pozbawiamy je pewności siebie i ufności we własne siły.

Kiedy uznajemy realność przeżyć emocjonalnych dziecka, rozwijamy u niego zdolność postępowania zgodnie z wewnętrznymi bodźcami, umiejętność dbania o swoje potrzeby.

Aby nasza miłość służyła dzieciom, musimy krok po kroku nauczyć się, jak zamieniać ją na właściwe słowa.

Gdy na przykład się gniewamy, także możemy używać słów, ale tylko takich, które nie wyrządzają szkody.

Osobowość dziecka jest jak „mokry cement”, dobrze więc wiedzieć, jakie ślady na nim zostawiamy.

Rolą rodziców nie jest pilnowanie, by dziecko było ciągle szczęśliwe, ale by dojrzewało,

a w tym pomaga przeżywanie żalu, gniewu, rozczarowania.

Nie można chronić dziecka przed tymi przeżyciami, trzeba nauczyć je, jak sobie z nimi radzić.

Materiały do autorefleksji

Ćwiczenie 1

Co jest bezpośrednim, a co pośrednim wyrazem uczuć?

Następujące wypowiedzi stanowią przykłady, w jak różny sposób wyrażamy własne uczucia.

Spróbuj znaleźć te zdania, które są bezpośrednim wyrazem uczuć mówiącego, i postaw przy nich literę B. 

Przykład:

Zostaw to!

Przestań mnie denerwować!

Tak się nie robi!

Nie lubię, gdy to robisz! B

1. Razi mnie, gdy tak obchodzisz się z ludźmi.

Zachowujesz się jak słoń w składzie porcelany!

Inni ludzie nic cię nie obchodzą?

Mógłbyś przynajmniej zachować zasady uprzejmości!

2. Nie śmiej się tak!

Czuję się niespokojna, gdy się tak śmiejesz.

Jesteś niemożliwy.

Czy naprawdę wydaje ci się to takie śmieszne? 

3. Ależ ja jestem głupia!

Widzę, że popełniłam wielki błąd.

Jestem z siebie niezadowolona.

4. Widzę, że chcesz mnie sobie podporządkować.

Twoje zachowanie mnie oburza.

Czuję się przy tobie przegrana.

5. Musiałam czekać całą godzinę!

No, nareszcie!

Jestem zirytowana, że dopiero teraz przychodzisz.

Zupełnie przemarzłam.

6. Czy to ćwiczenie będzie bardzo trudne?

Znowu coś, nad czym trzeba się pogłowić.

Pani chce nas tu zamęczyć.

Trochę się boję tego ćwiczenia.

7. To nie był dobry dzień.

Pech prześladuje mnie od samego rana.

Wszyscy się na mnie dzisiaj uwzięli!

Jestem zmęczona po całym dniu.

8. Nigdy nie dotrzymujesz słowa.

Jestem zawiedziona, że nie załatwiłeś tego, co obiecałeś.

Nie liczysz się ze mną!

Lekceważysz moje potrzeby.

9. Jesteś bezwzględny i bez serca!

Życie z tobą to jedno pasmo udręki.

Przykro mi, że zapomniałeś o moich urodzinach.

Powinnam była uważniej słuchać przestróg mojej matki.

10. Jesteś cudowny!

Kto ci powiedział, że o czymś takim marzyłam?

Naprawdę cieszę się z twojego prezentu.

Ćwiczenie 2

Zapoznaj się z proponowanym podziałem uczuć.

Nie jest on wartościujący.

Pozwala nazwać uczucia, nie budząc wewnętrznych oporów powstających wtedy, gdy mamy przyznać się (przed sobą!) do uczuć, które uważamy za złe albo za które byliśmy

w dzieciństwie karani.

UCZUCIA GNIEWNE: zły nastrój, irytacja, niepokój, napięcie, zniecierpliwienie, rozdrażnienie,

oburzenie, bunt, gniew, wrogość, nienawiść, niechęć, mściwość, podleganie, zniewolenie,

wściekłość, złość …

………………………………………………………………………………..…………………………………………………………………….

UCZUCIA LĘKOWE: niepewność, wytrącenie z równowagi, niepokój, speszenie, zagubienie,

zdenerwowanie, wahanie, trema, lęk, strach, obawa, poczucie zagrożenia, obcość, nieufność,

panika, przerażenie…

………………………………………………………………………………..……………………………………………………………

…………………………..………………………………………………………………………………………………………………….

UCZUCIA SMUTKU: zdeprymowanie, zawód, rozczarowanie, bezradność, smutek,

przygnębienie, upokorzenie, poczucie odrzucenia, utraty, znudzenie, żal, troska, poczucie braku,

poczucie krzywdy, niedocenienia, depresja, załamanie, beznadziejność, poczucie nędzności,

grzeszności …

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

UCZUCIA POGODNE: dobry nastrój, swoboda, zadowolenie, optymizm, wesołość, radość,

rozczarowanie, zachwyt, entuzjazm, rozbawienie, szczęście, satysfakcja, triumf, bezpieczeństwo,

ufność …

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

UCZUCIA WIĘZI: sympatia, uznanie, przyjaźń, akceptacja, wdzięczność, lubienie, docenianie,

szanowanie, pozostawanie pod czyimś urokiem, fascynacja, zakochanie, miłość, poczucie

wspólnoty, związanie, przynależność, oddanie, uwielbienie, podziw …

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………

Ćwiczenie 3

a) Do każdej grupy uczuć dopisz nie wymienione jeszcze rodzaje uczuć.

b) Określ swoje uczucia wobec kilku wybranych ważnych dla ciebie osób.

Wyobraź sobie, że:

Jesteś w podróży do miejsca, gdzie od dawna pragnąłeś być. Podróż przebiega sprawnie. Twoje uczucia:

………………………………………………………………………………..……………………………………………………………

…………………………..…………………………………………………………………………………………………………………

Wiesz, że jesteś oczekiwany. Wyobraź sobie osobę oczekującą. Twoje uczucia do niej:

………………………………………………………………………………..……………………………………………………………

…………………………..…………………………………………………………………………………………………………………

Niespodziewana przeszkoda w podróży. Już wiesz, że nie dojedziesz na czas. Wszystko się

komplikuje. Twoje uczucia:

………………………………………………………………………………..……………………………………………………………

……………………..………………………………………………………………………………………………………………………

Wymień za każdym razem trzy rodzaje uczuć. Pamiętaj, że najczęściej przeżywamy uczucia

mieszane, rzadko jednorodne, a czasem nawet przeciwstawne.

Ćwiczenie 4

Spróbuj odpowiedzieć: Co znaczy dla ciebie zmagać się z uczuciem?

……………………………………………………………....……………………………………………………………………………

…………………………..……………………………………………………………………....………………………………….……

Przypomnij sobie taką sytuację. Co ci wtedy pomogło?

……………………………………………………………....……………………………………………………………………………

…………………………..…………………………………………………………………....……………………………………………

Ćwiczenie 5

Wyobraź sobie sytuację w pracy: masz bardzo dobrą pracę, w miarę samodzielne stanowisko i przyjaźnie nastawionych współpracowników. Rozwijasz się i w pełni realizujesz. Twoje zarobki są także satysfakcjonujące.

Pewnego dnia szef przychodzi do waszego pokoju i ogłasza, że wygraliście bardzo ważny przetarg, więc teraz trzeba „sprężyć się” i dokonać dodatkowych obliczeń i podsumowań. Chce, żeby wszystko było gotowe pod koniec dnia. Oczywiście zabierasz się

do tego z ochotą, wykonując jednocześnie swoją pracę na bieżąco.

 Niemało trudu i wysiłku kosztowało cię to, aby zdążyć ze wszystkim. Pod koniec dnia oddajesz szefowi wymaganą dokumentację.

Zbierasz się do domu, składasz swoje rzeczy i masz zamiar już wyjść, kiedy sekretarka szefa prosi cię do jego gabinetu. Wchodzisz, widzisz jakichś ludzi, sekretarkę, a szef, nie zważając na ich obecność krzyczy:

Świetnie, że raczyłaś przyjść. To, co mi tu przyniosłaś, nie nadaje się nawet do

kosza. Zastanawiam się, za co ci płacę! – „ Ależ...” – chcesz wejść szefowi w słowo.

On jednak nie dopuszcza cię do głosu i jeszcze głośniej krzyczy:

 Nie mamy o czym rozmawiać! Zastanów się, czy chcesz u mnie pracować, bo ja zastanawiam się, czy chcę mieć takiego pracownika!

Kiedy znowu chcesz coś powiedzieć, szef ucina szorstko: Już skończyłem!

Do widzenia.

Jak się czujesz w tej sytuacji?

..................................................................................................................................................................

Kończysz zbierać swoje rzeczy i opuszczasz biuro Twoi współpracownicy udają, że nic nie słyszeli. Nie ukrywasz zdenerwowania i w drodze do domu opowiadasz ośmiu różnym osobom o tym, co cię spotkało w biurze.

Twoi rozmówcy reagują w różny sposób.

Po usłyszeniu każdej wypowiedzi krótko zapisz swoją wewnętrzną reakcję (to, co pomyślałeś i poczułeś, a nie to, co faktycznie odpowiedziałbyś). Nie zastanawiaj się, co powinieneś poczuć. Ważne jest to, co naprawdę czujesz. Znakiem „+” lub „-” zaznacz swoją chęć lub niechęć do kontynuowania rozmowy w danym momencie i na ten temat z daną osobą.

Osoba 1. Nie histeryzuj i nie przesadzaj. Przecież nic takiego się nie stało. Robisz z igły widły, bo jesteś przewrażliwiona. No, głowa do góry.

..................................................................................................................................................................

Osoba 2. No cóż, takie jest życie. Widzisz, jak to jest – raz się jest na wozie, raz pod wozem.

Niestety, życie nie jest usłane różami. Musisz się z tym pogodzić.

..................................................................................................................................................................

Osoba 3. Posłuchaj. Powiem ci, co masz zrobić. Weź tę pracę do domu, posiedź nawet w nocy, ale zrób to i jutro z samego rana idź do szefa. Przeproś go, pokaż, co zrobiłaś, i obiecaj, że więcej taka sytuacja się nie powtórzy.

..................................................................................................................................................................

Osoba 4. Opowiedz mi dokładnie, jak to było. Co to były za sprawy nie cierpiące zwłoki, które przeszkodziły ci wykonać specjalne polecenie szefa? Czy nie było oczywiste, że będzie zły, jeżeli nie wykonasz tego natychmiast? Czy zdarzyło ci się wcześniej coś podobnego? Dlaczego nie przyszło ci do głowy, by pójść za nim i zaraz mu wszystko wyjaśnić?

..................................................................................................................................................................

Osoba 5. Naprawdę rozumiem twojego szefa. Wiesz, on przecież za wszystko odpowiada.

Przejmuje się bardzo swoją pracą i chce, żeby było jak najlepiej. Najprawdopodobniej żyje

w ogromnym stresie. No i widać, że puściły mu nerwy.

..................................................................................................................................................................

Osoba 6. Tak mi ciebie strasznie żal, moje biedactwo. Ależ masz pecha! Takie poświęcenie i co! Taka zapłata! Inni to mają dobrze. Nic nie robią, a awansują. A ty zawsze musisz mieć jakieś kłody pod nogami. No bardzo mi ciebie żal.

..................................................................................................................................................................

Osoba 7. Słuchaj, znam cię już tyle czasu i uważam, że to zupełnie inny problem. Ty po prostu masz trudności w relacjach z facetami. Może to wynika z urazów z dzieciństwa? Trzeba by się przyjrzeć, jakie były twoje relacje z ojcem.

..................................................................................................................................................................

Osoba 8. Wygląda na to, że było to dla ciebie bardzo przykre i trudne – być zaatakowaną

w obecności innych i to bez możliwości wyjaśnienia. Całe to zdarzenie chyba mocno wytrąciło cię z równowagi.

..................................................................................................................................................................

IV. Czy powinno się karać dzieci?

Dzieciom potrzebne są jasne, przejrzyste reguły – jakie zachowania akceptujemy, a jakie nam się nie podobają. Ta jasność buduje poczucie bezpieczeństwa:

 „Kocham cię i nie zgadzam się na to, co robisz.”,

„Kocham cię i nie pozwalam na pewne zachowania.”,

„Ciebie akceptuję bez zastrzeżeń, ale nie zamierzam akceptować nieodpowiedniego zachowania.”.

W każdej rodzinie powinny istnieć zasady, których obie strony będą przestrzegać. Ich złamanie

oznacza pewne konsekwencje. Zanim jednak je wyegzekwujesz:

􀀹 uprzedź dziecko o istnieniu zasady (umowy),

􀀹 bądź stanowczy w jej utrzymaniu i egzekwowaniu,

􀀹 pamiętaj o regule: minimum słów, maksimum czynów.

Czego unikać przy ustalaniu konsekwencji?

􀀹 szukania odwetu,

􀀹 karania samych siebie,

􀀹 nagradzania nieodpowiedniego zachowania,

􀀹 wygłaszania pogróżek i obietnic,

􀀹 zawstydzania,

􀀹 przywiązywania nadmiernej wagi do konsekwencji. 

Przyczynami trudności w respektowaniu zasad stawianych dzieciom są:

􀀹 lęk przed narażeniem dziecka na konsekwencje,

􀀹 nieumiejętność jasnego określania swoich oczekiwań i wymaganych reguł zachowania,

􀀹 niepoważne traktowanie przez rodzica stawianych dziecku wymagań lub stawianie zbyt

wygórowanych i zbyt wielu wymagań.

Nie można pozwalać dzieciom w imię dobrego samopoczucia np. na okrucieństwo wobec zwierząt, wulgarne słowa, wyśmiewanie się ze słabszych. Nie można im bowiem w ten sposób przekazać pewnych wartości.

Musimy pamiętać, że jeśli podejmujemy działanie, które ma położyć kres niewłaściwemu

zachowaniu dziecka, to wyświadczamy mu przysługę, czyli:

zamiast kary – właściwe działanie,

zamiast kary – właściwe konsekwencje.

To daje dziecku możliwość zastanowienia się nad sobą, daje szansę na zmianę i rozwój.

I pamiętajcie:

KARY RANIĄ – KONSEKWENCJE WYCHOWUJĄ

Najlepszym miejscem pod słońcem jest dom, w którym żyją ludzie ofiarowujący sobie

w najtrudniejszych chwilach tak rzadki dar, jak wybaczenie.

G. McDonald

Karanie przynosi najlepsze efekty, gdy stosują je ci, którzy kochają, a nie ci, którzy kochają

karać.

P. Callway

Przemoc jest zawsze okrutna, nawet jeśli słuszny jest jej powód.

F. Schiller 

Zamiast karania:

􀀹 wyraź swoje uczucia, nie atakując charakteru dziecka – „Jestem wściekła, gdy rano

nie mogę znaleźć swojej srebrnej biżuterii!”,

􀀹 określ swoje oczekiwania – „Oczekuję, że będziesz mnie uprzedzała o pożyczeniu mojej

biżuterii.”,

􀀹 wskaż dziecku, jak może naprawić swój błąd – „Miejsce biżuterii jest

w szkatułce.”,

􀀹 daj dziecku wybór (informując je o konsekwencjach) – „Możesz zakładać swoją biżuterię

albo pożyczać moją i odkładać ją na miejsce. Sama decyduj.,

􀀹 podejmij działanie – Dziecko: „Dlaczego nie mogę znaleźć twojej biżuterii?”,

Rodzic: „Ty mi powiedz, dlaczego.,

􀀹 rozwiąż problem

 – 6 kroków rozwiązywania problemów i konfliktów:

• rozpoznać konflikt i nazwać go,

• zrozumieć dziecko, jego uczucia i potrzeby,

• wspólnie poszukać możliwych rozwiązań,

• krytycznie ocenić propozycje rozwiązań,

• zdecydować się na najlepsze rozwiązanie,

• wcielić w życie powziętą decyzję.

 Materiały do autorefleksji

Ćwiczenie 1

Bartek ma dziesięć lat. Po szkole lubi chodzić do swojego kolegi Antka, z którym grają w piłkę

i oglądają filmy. Mama umówiła się z Bartkiem, że będzie wracał do domu o 15.30. Ale Bartek zajęty zabawą zapomina o tym. Wczoraj znów się spóźnił. Mama była na niego bardzo zła. Dzisiaj co prawda pamiętał, by się nie spóźnić, ale znów zapomniał spytać o godzinę. Gdy dowiedział się, jak

jest późno, pobiegł jak najszybciej do domu. Nie chciał, żeby mama znowu na niego krzyczała.

Wpadł bez tchu i od razu zaczął tłumaczyć mamie, że pamiętał o tym, o której ma być. Kiedy

okazało się, że jest tak późno, biegł całą drogę do domu.

Pierwsza odpowiedź matki:

Mam dosyć twoich tłumaczeń! Wiem teraz, że nie można ci ufać! Poczekaj, aż wróci ojciec!

W przyszłym tygodniu codziennie po szkole będziesz siedział w domu. I nie myśl sobie, że będziesz bez przerwy oglądał telewizję i grał na komputerze. Koniec z kolegami! I nie licz na żadne kieszonkowe. A teraz możesz iść do swojego pokoju, bo już jest po obiedzie. Może to cię wreszcie czegoś nauczy!

Co Bartek pomyśli sobie w takiej sytuacji?

...........................................................................................................................................

...........................................................................................................................................

Druga odpowiedź matki:

Ojej, cały jesteś spocony, tak się zmęczyłeś! Po co tak biegłeś? Chodź, wytrę ci twarz. Obiecaj mi, że nigdy więcej się nie spóźnisz. Jestem przez ciebie kłębkiem nerwów. Ty to mnie do grobu wpędzisz. Idź teraz umyć ręce. Mamusia odgrzeje ci obiad. Tylko pośpiesz się, bo znów będzie zimny.

Co Bartek mógłby sobie pomyśleć w takiej sytuacji?

...........................................................................................................................................

...........................................................................................................................................

.......................................................................................................................................... 

Trzecia odpowiedź matki:

Mówisz mi, że starałeś się zdążyć na czas, i to mnie cieszy. Nie chcę jednak zamartwiać się

z powodu twoich spóźnień. Oczekuję, że kiedy powiesz: „Będę w domu o 15:30”, to dotrzymasz słowa. Jedliśmy już. Nie ma więcej kurczaka, ale jeśli chcesz, możesz sobie zrobić kanapkę z szynką. 

Co Bartek mógłby sobie pomyśleć w takiej sytuacji?

...........................................................................................................................................

...........................................................................................................................................

Ćwiczenie 2

W nadchodzącym tygodniu – zamiast wymierzenia kary – użyj innej metody. Jaką alternatywną metodę udało ci się zastosować? Jaka była reakcja dziecka?

...........................................................................................................................................

…………………………………………………………………………………………………………………………. 

 VII. Jak mądrze chwalić dzieci?

Porównując siebie z innymi, zawsze możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem

znajdziesz lepszych lub gorszych od siebie.

Pochwały i zachęty:

􀀹 pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny,

􀀹 dodają wiary we własne możliwości,

􀀹 pomagają lepiej radzić sobie z problemami,

􀀹 dają poczucie bezpieczeństwa.

Sposób, w jaki chwalimy, nie jest obojętny. Źle sformułowana pochwała może rodzić w dziecku różnego rodzaju napięcia, może prowokować niewłaściwe zachowania (np. pychę, nierealny obraz samego siebie).

Nie każda pochwała jest dobra, nie każda powoduje zamierzony przez nas skutek.

Często natomiast wywołuje: mieszane uczucia, niechęć do osoby chwalącej, rozżalenie,

zniechęcenie, lekceważenie, porównywanie się z innymi, niechęć do działania, rywalizację czy

poczucie niesprawiedliwości.

Dobra pochwała to nasze słowa (opis tego, co widzimy i czujemy) oraz wnioski dziecka (potrafi pochwalić samo siebie).

Lepiej zatem opisywać niż wychwalać. Przy wychwalaniu mogą pojawić się

mieszane uczucia: zwątpienie w wiarygodność osoby chwalącej, niepokój, zaprzeczenie,

skoncentrowanie się na własnej słabości, podejrzenie o manipulowanie.

Aby pochwalić bez oceniania:

􀀹 opisz, co widzisz (słyszysz): „Widzę odkurzony dywan, czyste meble i złożone ubrania.”,

􀀹 opisz, co czujesz: „Miło jest wejść do takiego pokoju.”,

􀀹 podsumuj godne pochwały zachowanie dziecka: „Ułożyłeś książki i zeszyty na jednej półce,

rozdzieliłeś płyty z muzyką, filmami i grami. To się nazywa porządek.”.

Pułapki i szanse dobrej pochwały:

􀀹 nasze dzieci i my sami jesteśmy przyzwyczajeni do ocen i „etykietek”,

􀀹 należy unikać takiej pochwały, w której jest ukryte przypominanie wcześniejszego

niepowodzenia,

􀀹 wyraz „ale” rujnuje najlepszą nawet pochwałę,

􀀹 lepiej unikać komunikatów, w których bardziej dajemy wyraz własnej pewności siebie,

niż chwalimy

􀀹 oceniając nastolatka, zachowujmy pewną ostrożność ze względu na nieprzewidywalność

jego stanu emocjonalnego.

To nieprawda, że są dzieci, których nie ma za co chwalić. W każdym można dostrzec coś dobrego – trzeba chcieć dostrzec „grudki złota” (czasem są one tylko posypane kurzem lub zabrudzone błotem).

Każdy z nas może nauczyć się dostrzegać dobro w drugim człowieku.

Pochwała opisowa nie odwołuje się do cech charakteru dziecka, lecz do jego starań i osiągnięć.

Zachęca dziecko do powtarzania zachowań, które zostały docenione. Daje odwagę

do wypróbowania swoich sił w nowych sytuacjach.

 Daje dziecku świadomość tego, co rzeczywiście potrafi. Buduje w nim szacunek do samego siebie.

(J. Sakowska

Materiały do autorefleksji

Ćwiczenie 1

W poniższych przykładach znajdziesz opisy sytuacji, w których ktoś cię chwali. Przeczytaj każdy opis i zanotuj swoją reakcję; to, co czujesz i myślisz.

1. Rano dowiedziałaś się, że po południu odwiedzą cię teściowie. Po drodze do domu kupujesz

gotowe ciasto na deser. Twoi goście mówią: „ Pieczesz świetne ciasta.”.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

2.Po tygodniu niesprzątania w domu zrobiłaś wreszcie porządek. Przypadkowo wpada

do ciebie koleżanka i mówi:

 „W twoim domu jest zawsze tak czysto i porządnie. Nie to, co u mnie.”.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

3. Uczestniczysz w konferencji warsztatowej. Po żywej dyskusji z twoim udziałem ktoś

podchodzi do ciebie i mówi:

„Świetnie umiesz uzasadnić swoje argumenty.”.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

4. Od dwóch tygodni uczysz się pływać. Szybko się męczysz, boisz się dużej głębokości i nadal

nie czujesz się bezpiecznie w wodzie. Nowy ratownik mówi do ciebie:

„Umiesz świetnie pływać.”.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

Ćwiczenie 2

W poniższych przykładach zastosuj pochwałę opisową. Przeczytaj uważnie każdy tekst. Wyobraź sobie, co dziecko zrobiło, a następnie opisz w szczegółach, co widzisz i co czujesz.

1. Małe dziecko po raz pierwszy samodzielnie nakryło do stołu. Z niecierpliwością patrzy

na ciebie, oczekując tego, co powiesz.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

2.Oglądasz mecz piłki siatkowej. W jednej z drużyn gra twoje dziecko. W czasie przerwy

podbiega do ciebie i pyta:

 „Jak ci się podoba moja gra?”.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

3. W ciągu ostatniego tygodnia twoje dziecko solidnie przykładało się do nauki. Odrabiało

wszystkie prace domowe, systematycznie uczyło się słówek z angielskiego, przygotowało

dodatkowe rysunki na plastykę.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

4. Szef zlecił ci dodatkową pracę do wykonania na następny dzień. Potrzebujesz spokoju,

by szybko uporać się z tym zadaniem. Kiedy wracasz do domu, dziecko wręcza ci laurkę.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

……………………………………………………………………………………………………………………………………… 

5. Twoje dziecko chciało pomóc ci posprzątać ze stołu. Niestety, niechcący wylało kawę

na dywan.

………………………………………………………………………………………………………………………………………

 Ćwiczenie 3

Cechy, które najbardziej lubię w swoim dziecku.

..................................................................................................................................................................

Jak je pochwalić w sposób opisowy?

..................................................................................................................................................................

Za co nigdy nie podziękowałam/em?

..................................................................................................................................................................

Ćwiczenie 4

Napisz list z podziękowaniami do każdego domownika. To specyficzna praca domowa. Niech ten list zaczyna się np. od słów: „Uświadomiłem sobie, że nigdy dotychczas nie podziękowałem Ci za to, że..”.(zastosuj pochwałę opisową do konkretnych faktów, zachowań).

 


php-fusion-themes Dodane przez SPDiMzC dnia maj 22 2014 00:00:000 Komentarzy ˇ 1583 Czytań - Drukuj
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesKomentarzephp-fusion-themes
php-fusion-themes Brak komentarzy. php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesDodaj komentarzphp-fusion-themes
php-fusion-themes Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze. php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesOcenyphp-fusion-themes
php-fusion-themes
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesLogowaniephp-fusion-themes
php-fusion-themes
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
php-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themesphp-fusion-themes
php-fusion-themesphp-fusion-themes

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie